Jubileusz zgromadził strażaków, delegacje, przedstawicieli samorządów i mieszkańców. Był świętem organizacji, która przez dziesięciolecia współtworzyła życie miasta: niosła pomoc, wychowywała kolejne pokolenia ochotników i muzyków, a własną pracą budowała strażacką siedzibę.
Uroczysty apel i odznaczenie sztandaru
Obchody rozpoczęły przemarsz z Orkiestrą Dętą OSP Golub-Dobrzyń oraz msza w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Następnie uczestnicy udali się do remizy przy ulicy Kilińskiego, gdzie odbył się apel. Dowódcą uroczystości był druh Kamil Żułtewicz, wiceprezes-naczelnik jednostki.
Szczególnym momentem było uhonorowanie sztandaru OSP Złotym Znakiem Związku. To jedno z najwyższych wyróżnień w ochotniczym pożarnictwie. Nadaje je Prezydium Zarządu Głównego ZOSP RP za znaczące zasługi w realizacji misji związku; mogą je otrzymywać również OSP z co najmniej stuletnią działalnością.
Odznaczenie sztandaru wyróżniło całą jednostkę. Znak umieszczony na jej symbolu pozostaje świadectwem uznania dla dorobku organizacji, tworzonego przez kolejne pokolenia. Podczas apelu wręczono także medale i odznaki strażakom.
Jubileuszowi towarzyszyła wystawa historyczna. Przy Domu Strażaka poświęcono zewnętrzny defibrylator AED. Po części oficjalnej uczestnicy spotkali się na pikniku rodzinnym na Przystani Zacisze, gdzie wystąpiła strażacka orkiestra.
Jednostka z historią
Rys historyczny przedstawił druh Aleksy Guzowski, sekretarz zarządu OSP Golub-Dobrzyń. Przypomniał drogę od społecznej inicjatywy mieszkańców, przez działalność dwóch odrębnych straży, po wspólną jednostkę i budowę Domu Strażaka.
Początki golubskiej działalności strażackiej sięgają 1886 roku. Mieszkańcy utworzyli wtedy nieformalną Straż Ludową. Wśród inicjatorów byli dwaj kominiarze, teść i zięć: Franciszek Veith oraz Ludwik Würz, znany także pod nazwiskiem Wierzchowski.
W opracowaniu historii przygotowanym na jubileusz rok 1891 wskazano jako moment nadania golubskiej straży formalnych ram. Zebranie organizacyjne zwołał Emil Flanter, nauczyciel i kierownik szkoły. Pierwszym naczelnikiem został księgarz Maksymilian Strzelewicz.
Ochotnicy dysponowali sikawką konną, małą pompą ręczną i drabiną mechaniczną. Na rynku stał przygotowany beczkowóz z wodą. Początkowo sprzęt przechowywano w tymczasowym pomieszczeniu przy dzisiejszej ulicy Chopina. Później, z pomocą magistratu, powstała drewniana remiza przy ulicy Wodnej. Jej wieża służyła do ćwiczeń i suszenia węży.
Po drugiej stronie Drwęcy własną straż zorganizowali mieszkańcy Dobrzynia. Jednym z jej twórców i pierwszym naczelnikiem był farmaceuta Antoni Cissowski. Do wspólnej pracy przystępowali przedstawiciele różnych zawodów: lekarz, nauczyciel, kupcy i rzemieślnicy. Początkowe wyposażenie obejmowało sikawkę, beczki i bosaki, a ze składek mieszkańców kupowano umundurowanie.
Golub należał wówczas do zaboru pruskiego, Dobrzyń do rosyjskiego. Straże powstawały więc w odmiennych warunkach administracyjnych. Ich działalność opierała się na tej samej potrzebie: zorganizowaniu pomocy dla sąsiadów w razie pożaru.
Remiza służyła całemu miastu
Dobrzyńscy ochotnicy przez pierwsze lata nie mieli stałej siedziby. Własną remizę oddano do użytku w październiku 1908 roku, w rozwidleniu ulic Skępskiej i Lipnowskiej — dzisiejszych Piłsudskiego i Kilińskiego. To miejsce do dziś pozostaje związane ze strażą.
Budynek, wzniesiony z funduszy gminnych, mieścił sprzęt i służył mieszkańcom. Odbywały się w nim zebrania, publiczne zgromadzenia oraz przedstawienia na stałej scenie. Remiza należała do miejsc, w których skupiało się życie Dobrzynia.
Po wojnie wymagała odbudowy. Remont rozpoczęty w 1946 roku trwał półtora roku, a ochotnicy pracowali przy przywracaniu siedziby do użytku. Kolejna duża zmiana nastąpiła w latach siedemdziesiątych. Część starej remizy rozebrano, a na jej miejscu powstał Dom Strażaka.
Budowę rozpoczęto w 1974 roku. W przedsięwzięcie zaangażowali się druhowie, zakłady pracy i instytucje. Otwarcie nastąpiło w maju 1978 roku. Nowa siedziba zapewniła przestrzeń do przechowywania wyposażenia, szkoleń i spotkań. Dzisiejszy apel o garaż dotyczy więc obiektu, który sam powstał dzięki wieloletniemu wysiłkowi strażackiej społeczności.
Wspólna jednostka i kolejne pokolenia
Po odzyskaniu niepodległości strażacy z obu stron Drwęcy rozwijali współpracę i prowadzili wspólne ćwiczenia. Okupacja niemiecka przerwała działalność organizacji. Wojna rozdzieliła jej członków; część trafiła do wojska, innych wywieziono na roboty przymusowe.
W 1945 roku ochotnicy z Golubia i Dobrzynia połączyli siły w jednej jednostce. Wśród organizatorów byli Leon Warszewski, Wacław Danielczyk, Józef Duszyński i Józef Nędzusiak. Dwa lata później straż otrzymała sztandar ufundowany przez Duszyńskiego.
Zmieniało się również wyposażenie. Po wojnie druhowie doprowadzili do użytku samochód Horch, którym przewożono ludzi i sprzęt. Transport konny i ręczne pompy stopniowo ustępowały motopompom oraz samochodom pożarniczym.
W powojennej historii ważne miejsce zajmuje Marian Hubert, związany z OSP od 1946 roku, wieloletni naczelnik i prezes. Pracował z młodzieżą i orkiestrą, uczestniczył też w organizowaniu okolicznych jednostek. Historia miejscowej straży splata się z rozwojem zawodowego pożarnictwa: w 1956 roku na bazie OSP powstała Komenda Powiatowa Straży Pożarnych.
Jubileusz przypomniał także o potrzebach OSP
Obecnie jednostka sukcesywnie odbudowuje zdolności operacyjne. Druhowie doskonalą umiejętności, dbają o wyposażenie i kończą szkolenia umożliwiające udział w działaniach ratowniczych. Ważną częścią tej pracy jest Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza, regularnie trenująca i odnosząca sukcesy w zawodach sportowo-pożarniczych.
Dla młodych mieszkańców to możliwość poznania strażackich zadań i przygotowania do dalszej służby. Treningi uczą współpracy i odpowiedzialności. Droga od drużyny młodzieżowej do udziału w interwencjach wymaga jednak dalszego przygotowania, a dorosłym ratownikom trzeba zapewnić wyposażenie i warunki do działania.
W swoim przemówieniu prezes Sławomir Żochowski mocno podkreślił potrzebę pozyskania średniego samochodu ratowniczo-gaśniczego. Wskazał również na konieczność udostępnienia części Domu Strażaka, którą można byłoby zaadaptować na garaż. W jego ocenie pozwoliłoby to jednostce znów działać w pełni operacyjnie i wykorzystać duży potencjał ochotników. Podkreślił też determinację w dążeniu jednostki do dołączenia do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.
Potrzebę pozyskania samochodu zaakcentował także druh Jarosław Herbowski, prezes Zarządu Oddziału Wojewódzkiego Związku OSP RP województwa kujawsko-pomorskiego. Głos prezesa miejscowej jednostki znalazł więc wsparcie również na szczeblu wojewódzkim.
Wóz i garaż są przedstawiane jako dwa powiązane elementy odbudowy OSP. Samochód ma umożliwić wykorzystanie przygotowania druhów w działaniach, a odpowiednio przystosowana część siedziby zapewnić miejsce dla pojazdu i wyposażenia.
Co to oznacza dla bezpieczeństwa mieszkańców
Z perspektywy mieszkańca znaczenie ma możliwość skorzystania z pomocy przygotowanych ratowników. Odbudowana gotowość miejskiej OSP mogłaby wzmocnić lokalne zaplecze ratownicze — dać do dyspozycji dodatkowych ludzi i sprzęt, także wtedy, gdy potrzebne jest zaangażowanie większej liczby sił.
Sens apelu druhów jest jednak czytelny: chcą, aby wysiłek wkładany w szkolenia miał przełożenie na pomoc niesioną sąsiadom, co w świetle aktualnie występujących zagrożeń ma mieć szczególne znaczenie.
Przez 140 lat mieszkańcy wspierali straż składkami, pracą przy remizie i zaangażowaniem kolejnych pokoleń. Podczas jubileuszu ten dorobek został uhonorowany Złotym Znakiem Związku. Obecne potrzeby dotyczą następnego etapu tej samej historii: stworzenia warunków, w których ochotnicy będą mogli pełniej służyć miastu.
