O co proszą rodzice i pracownicy szkoły
23 marca 2026 roku do Rady Miasta Golubia-Dobrzynia wpłynęła petycja rodziców, opiekunów uczniów, nauczycieli i pracowników Zespołu Szkół nr 3. Prosili o nieodpłatne przekazanie powiatowi przez miasto ośmiu działek przy ulicy Konopnickiej 15, na których mieści się powiatowa szkoła. Jak wskazywali autorzy petycji, uuporządkowanie własności nieruchomości pozwoliłoby szkole i prowadzącemu ją powiatowi planować inwestycje.
Zmiana własności miała służyć poprawie warunków nauki i terapii dzieci z niepełnosprawnościami. Społeczność szkoły wskazywała na potrzebę ocieplenia budynku, modernizacji i rozbudowy placu zabaw oraz powiększenia placówki, do której przybywa podopiecznych. Argumentowała również, że nieuregulowane kwestie własności utrudniają zdobywanie środków zewnętrznych.
Autorzy petycji odwoływali się do równego dostępu do edukacji: dzieci wymagające szczególnego wsparcia potrzebują dostosowanej przestrzeni. Inwestycje miałyby też obniżyć koszty utrzymania budynku. Według danych przedstawionych przez wnioskodawców do szkoły i przedszkola uczęszczało 110 dzieci, w tym 53 mieszkańców miasta.
Marcowa petycja była drugim złożonym w tej sprawie dokumentem. W piśmie z 6 lutego przewodnicząca rady miasta Monika Kwidzyńska poinformowała dyrektor ZS nr 3 Kingę Olejnik, że pierwszą petycję pozostawiono je bez rozpatrzenia z powodów formalnych. Dopiero petycja marcowa przeszła opisaną w uchwale analizę komisji i mogła być dalej procedowana.
Przewodnicząca rady miasta skierowała petycję do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Komisja wystąpiła o ustalenie stanu prawnego gruntów, opinię w sprawie ich przekazania lub zamiany oraz o stanowisko komisji infrastruktury. Petycję adresowano do rady miasta, ponieważ to miasto jest właścicielem działek, a darowiznę miał otrzymać powiat.
15 września rada miasta uznała petycję za niezasługującą na uwzględnienie. Za uchwałą głosowało siedmioro radnych, pięcioro się wstrzymało, nikt nie był przeciw. Rada odmówiła darowizny; nie zatwierdziła zamiany. Negocjacje pozostały otwarte.
Władze miasta uzasadniły odmowę ochroną gminnego majątku: za oddawany grunt chcą otrzymać coś w zamian. To stanowisko można zrozumieć.
Co wiadomo o rozmowach
W kwietniu komisja rozpatrująca petycję wystąpiła o analizę sytuacji nieruchomości. W maju komisja infrastruktury zaproponowała, by burmistrz ustaliła z powiatem możliwość zamiany gruntu pod szkołą specjalną na pomieszczenia i grunt związane z poradnią psychologiczno-pedagogiczną na terenie Zespołu Szkół Miejskich.
W czerwcu burmistrz zaproponowała wymianę ośmiu miejskich działek na 118 metrów kwadratowych powiatowych pomieszczeń wraz z udziałem w gruncie. W lipcu ponowiła wystąpienie do starosty i zarządu powiatu. Miasto chciało przejąć powierzchnię zajmowaną przez poradnię przy ulicy Żeromskiego. Wskazywało na niedobór sal dla klas I–III i konieczność naprzemiennego korzystania z klasopracowni. Propozycja burmistrz pozostała bez oficjalnej odpowiedzi odpowiedzi.
Adres pominięty w negocjacjach
Pomieszczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej nie są jednak jedyną częścią powiatowego zasobu, o którą miasto mogłoby zabiegać. Wobec potrzeb zgłaszanych przez OSP jeszcze ważniejsze może być pozyskanie przestrzeni w Domu Strażaka przy Kilińskiego 10. Biorąc pod uwagę, że władze powiatu zdają się nie być zainteresowane przekazaniem miastu nieruchomości zajmowanych obecnie przez poradnię, należy zadać pytanie dlaczego miasto wobec tego nie kładzie na stole negocjacyjnym nieruchomości przy Kilińskiego.
Część nieruchomości należy do powiatu, a część do miasta. Miejscowa OSP korzystająca z jednego pomieszczenia biurowego przy Kilińskiego, regularnie apeluje, by miasto podjęło starania o pozyskanie części nieruchomości będącej obecnie w dyspozycji powiatu, a pierwotnie służącej potrzebom straży. Dawny garaż zaadaptowano obecnie na aulę Zespołu Szkół nr 2 imienia Błękitnej Armii. Strażacy odbudowali potencjał osobowy i teraz potrzebują tej przestrzeni.
Mimo apeli druhów miasto nie zaproponowało powiatowi zamiany gruntów przy Konopnickiej na pomieszczenia służące wcześniej straży skupiając się wyłącznie na pomieszczeniach poradni. Dlaczego? Nie wiadomo. Nie wyjaśniono, czy rozważano możliwość odzyskania garażu przez OSP ani co stanęło na przeszkodzie przedstawieniu takiej propozycji.
Dom zbudowany wspólnym wysiłkiem
Związki strażaków z tym miejscem sięgają 1908 roku. Obecny Dom Strażaka powstał dzięki społecznej pracy druhów oraz wsparciu zakładów pracy i instytucji. Budowę rozpoczęto w 1974 roku, nową siedzibę otwarto w maju 1978 roku. Ochotnicy własnymi rękami tworzyli zaplecze swojej służby.
Ta historia wyjaśnia, dlaczego odzyskanie pomieszczeń oznacza dla jednostki więcej niż znalezienie dowolnego lokalu. Chodzi o miejsce związane z pracą poprzedników i ciągłością organizacji.
Najważniejszy argument dotyczy jednak przyszłości. Podczas obchodów 140-lecia OSP, 27 września, prezes Sławomir Żochowski wskazał potrzebę pozyskania średniego samochodu ratowniczo-gaśniczego i udostępnienia części Domu Strażaka na garaż. Postulat pozyskania samochodu poparł Jarosław Herbowski, prezes wojewódzkich struktur Związku OSP RP. Podkreślał również, że bez OSP nie sposób zapewnić mieszkańcom bezpieczeństwa.
Jednostka odbudowuje gotowość operacyjną, szkoli druhów i pracuje z młodzieżą. Samochód i odpowiednie zaplecze mają pozwolić wykorzystać ten wysiłek w służbie mieszkańcom. Rozmowa o Kilińskiego dotyczy więc zdolności do niesienia pomocy.
Gotowość oznacza możliwość wyjazdu
Ochotnicze straże pożarne są ustawowymi podmiotami ochrony ludności i obrony cywilnej. Ich zadania wykraczają poza gaszenie pożarów. Stosownie do wyszkolenia i wyposażenia wzmacniają lokalną gotowość do reagowania na zagrożenia, wspierają ewakuację i udzielają pomocy.
Ustawa o OSP powierza gminie zapewnianie ochotnikom, stosownie do posiadanych sił i środków, między innymi obiektów, pojazdów, sprzętu oraz ich utrzymania. Nie oznacza to automatycznego obowiązku zakupu konkretnego samochodu na każde żądanie. Oznacza jednak odpowiedzialność samorządu za warunki działania straży.
W Golubiu-Dobrzyniu funkcjonuje Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza Państwowej Straży Pożarnej. Odbudowana OSP wzmocni istniejące zabezpieczenie zgodnie z potrzebami — na co wskazywał Herbowski. Wartość tego uzupełnienia zależy od rzeczywistej dyspozycyjności ochotników: liczby przeszkolonych osób, dostępności kierowców, możliwości zebrania obsady, sprawności pojazdu i warunków przechowywania wyposażenia.
W marcu 2024 roku premier Donald Tusk mówił o Europie w „epoce przedwojennej”. Dwa i pół roku później rozmowa o zagrożeniach powinna znajdować wyraz w lokalnych przygotowaniach. W Golubiu-Dobrzyniu oznacza to między innymi wykorzystanie potencjału mieszkańców gotowych szkolić się i służyć w OSP. Zapewnienie im warunków działania wymaga konsekwencji także w gospodarowaniu nieruchomościami.
Co może zastąpić aulę
OSP wskazuje jako przestrzeń do adaptacji na garaż obecną aulę oraz wieżę budynku. Trzeba zatem odpowiedzieć na pytanie, czy ZS nr 2 może funkcjonować bez odrębnej auli. Doświadczenie powiatu pokazuje, że jest to możliwe.
Dwa lata temu aulę oraz całe skrzydło z klasopracowniami Zespołu Szkół nr 1 imienia Anny Wazówny przekazano powiatowej szkole muzycznej. Jedna powiatowa szkoła straciła więc aulę i znaczną część budynku, druga zyskała dodatkową przestrzeń. „Wazówna” korzysta obecnie z hali również podczas szkolnych uroczystości. W nowym obiekcie odbywają się wydarzenia organizowane wcześniej w auli.
To konkretny punkt odniesienia dla ZS nr 2, którego nową halę oficjalnie otwarto 14 listopada 2025 roku. Obiekt ma boisko wielofunkcyjne i zaplecze, jest też dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Otwarciu towarzyszyły występy przygotowane przez uczniów. Są zatem podstawy, by uznać, że hala mogłaby przejąć również funkcje dotychczasowej auli podobnie jak ma to obecnie miejsce w liceum.
Przekazanie pomieszczeń przy Kilińskiego na cele strażackie ma więc oparcie w powiatowej praktyce. Podobnie jak w przypadku liceum jedna powiatowa szkoła oddałaby część swojej przestrzeni, a druga odniosłaby korzyść: ZS nr 2 straciłby odrębną aulę, natomiast ZS nr 3 zyskałby warunki do inwestycji dzięki uporządkowaniu własności gruntów. Zyskałby również powiat, bo kolejna gotowa do działania jednostka OSP służyłaby mieszkańcom i wzmacniała ich bezpieczeństwo.
Otwarte pozostaje pytanie o koszty adaptacji auli na cele OSP. Na takie inwestycje można pozyskiwać środki zewnętrzne — przykładem jest wsparcie budowy i modernizacji infrastruktury lokalowej OSP w programie Fundusze Europejskie dla Kujaw i Pomorza. Koszt przygotowania garażu należy więc oceniać razem z możliwością dofinansowania.
Równocześnie Zespół Szkół nr 3 nie może czekać kolejnych lat. Autorzy petycji zabiegają o poprawę warunków nauki i terapii dzieci. Włączenie potrzeb OSP do negocjacji powinno przybliżyć porozumienie. Samorządy muszą określić termin decyzji, aby rozszerzenie rozmów nie stało się kolejnym powodem zwłoki.
Prawo pozostawia przestrzeń do takiego porozumienia. Dopuszcza zamianę nieruchomości między samorządami także bez obowiązku dopłat przy różnicy wartości, za odpowiednimi zgodami. Nie przesądza to warunków tej transakcji, ale pozwala szukać rozwiązania służącego kilku celom publicznym.
Jedna zamiana, więcej niż jedna potrzeba
Malejące roczniki dzieci, petycja społeczności ZS nr 3 i przykład „Wazówny” przemawiają za zamianą, która pozwoliłaby przywrócić strażackie zaplecze. To najbardziej przekonujący kierunek do pilnego zbadania: powiat uporządkowałby własność gruntów pod szkołą specjalną, a miasto uzyskałoby przestrzeń dla jednostki chroniącej mieszkańców.
Skoro powiat nie wyraził zainteresowania zamianą dotyczącą pomieszczeń poradni, miasto tym bardziej powinno przedstawić inną propozycję: wymianę gruntów przy Konopnickiej na pomieszczenia Domu Strażaka. Mogłaby ona zapewnić OSP odpowiednie zaplecze, a zarazem otworzyć drogę do szerszego porozumienia obu samorządów.
Dom Strażaka powstał dzięki ludziom, którzy własną pracą tworzyli miastu trwałe zaplecze służby. Kolejne pokolenie druhów próbuje dziś odzyskać możliwość niesienia pomocy. Ich postulat wymaga rzetelnego rozpatrzenia i decyzji.
Samorządy muszą ostatecznie wybrać rozwiązanie wykonalne. Powinny jednak wykazać, że rozważyły potrzeby straży. Rozmowy o szkolnych gruntach dają ku temu sposobność — zanim kolejny etap wieloletniej sprawy zakończy się bez odpowiedzi, kiedy miejscowa OSP otrzyma samochód i miejsce, z którego będzie mogła wyjechać z pomocą do mieszkańców.
